චීනයේ ආර්ථික ආශ්චර්යයේ කඩා වැටීම

දශක හතරක් තිස්සේ චීනයේ ආර්ථිකය නතර කළ නොහැකි බවක් පෙනෙන්නට තිබුණා.

දැවැන්ත විදේශ ආයෝජන, නිමක් නැති ලාභ ශ්‍රම සැපයුම සහ එහි අපනයන සඳහා අඩු නොවන ගෝලීය ඉල්ලුම මගින් උත්තේජනයක් ලබා ගත් චීනයේ දළ දේශීය නිෂ්පාදිතය නිතිපතා වාර්ෂික ව 10% ඉක්මවා ගියා.

නව මධ්‍යම පන්තියක් බිහිවීමත් සමග මිලියන සියගණනක් දරිද්‍රතාවෙන් මුදාගනු ලැබුවා.

චීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ (CCP) නායකයෝ චීනයේ ආර්ථික “ආශ්චර්යය” ඔවුන්ගේ අධිකාරීවාදී ක්‍රමයේ උත්තරීතර බව සනාථ කරන බව ප්‍රකාශ කරමින් නිර්භීත ව ගෞරවයට හිමිකම් කිව්වා.

එහෙත් සීසීපීයේ ම ප්‍රතිපත්ති සහ උඩඟුකම හේතුවෙන් චීනයේ වර්ධන ආකෘතියේ පදනම ඛාදනය වීමෙන් ප්‍රාතිහාර්යය මිරිඟුවක් වෙත හැරී තිබෙනවා.

COVID-19 ට පෙර සිටම ඉරිතැලීම් මතු වූ නමුත් පක්ෂයේ දැඩි අගුලු දැමීම් ආර්ථිකය වේගයෙන් කඩාවැටීමට හේතු වුණා.

දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයෙන් 30% ක් දක්වා වගකියන චීනයේ දේපල අංශය, සංවර්ධකයින් බංකොලොත් බවට පත් වීම නිසා අර්බුදයක පවතිනවා.

විරැකියාව, විශේෂයෙන් ම තරුණයින් අතර ඉහළ යමින් තිබෙනවා.

එමෙන්ම සීසීපීයේ අසාධාරණ භාවිතයන් සහ ඉහළ යන භූ දේශපාලනික අවදානම් ඉවසීමට තවදුරටත් අකමැති විදේශීය ආයෝජකයෝ රංචු පිටින් රටින් ඉවත් වෙමින් සිටිනවා.

චීනය තමන් විසින්ම වඩාත් නව්‍යකරණය කරනවා වෙනුවට, ඉහළම වටිනාකමින් යුත් සංරචක සහ දැනුම සඳහා බටහිර මත යැපුණා.

මේ අතර, පක්ෂය අන් සියල්ලටම වඩා දේශපාලන පාලනයට ප්‍රමුඛත්වය දුන් අතර පුද්ගලික ව්‍යාපාර අත්තනෝමතික මර්දනයන්ට සහ දෙදරීම්වලට මුහුණ දුන්නා.

තාක්ෂණික අංශය “පොදු සමෘද්ධිය” යන නාමයෙන් කුරිරු රෙගුලාසි මගින් මර්දනයට ලක් වුණා.

කොවිඩ් අගුලු දැමීම් සමග මිලියන ගණනක් කුඩා ව්‍යාපාර වැසී ගිය අතර බහුජාතික සමාගම් චීනයෙන් විවිධාංගීකරණය වීමට සැලසුම් වේගවත් කළා.

චීනය තීරනාත්මක වෙළඳපොලක් ලෙස පවතින නමුත් අවදානම්වලින් පිරුණු එකක් වන බැවින් ආයෝජකයන් එය තවදුරටත් දරා ගැනීමට අකැමත්තක් දක්වනවා.

ඉන්දියාව, එහි විශාල දේශීය වෙලඳපොල සහ වඩා විවෘත දේශපාලන පද්ධතිය සමග, මෙය තුලනය කිරීමේ විශාලතම ප්‍රතිලාභියා වී සිටිනවා.

Apple සිට Samsung දක්වා ප්‍රධාන නිෂ්පාදකයින් ඉන්දියාව දෙසට ශීඝ්‍රයෙන් නැඹුරු වන්නේ එවන් පසුබිමකයි.

ඉන්දියාව භයානක අභියෝගවලට මුහුණ දෙන අතර චීනයට වඩා ප්‍රධාන වාසි කිහිපයක් තිබෙනවා.

වර්ධනය වන තරුණ ජනගහනය, සක්‍රීය පෞද්ගලික අංශය, ශක්තිමත් දේපල අයිතිවාසිකම් සහ බටහිර සමග යහපත් සබඳතා ඒ අතරට අයත්.

මෑත වසරවල දී, ව්‍යුහාත්මක ප්‍රතිසංස්කරණ මාලාවක් ක්‍රියාත්මක කරමින් ඉන්දියාව සිය ආර්ථික භූ දර්ශනය වැඩිදියුණු කිරීමට සහ විදේශ ආයෝජන ආකර්ෂණය කර ගැනීමට සැලකිය යුතු ප්‍රගතියක් ලබා සිටිනවා.

මේ කිසිවකින් චීනයේ ආර්ථිකය එක රැයකින් කඩා වැටෙනු ඇතැයි අදහස් වන්නේ නැහැ.

එය තවමත් අතිවිශාල වත්කම් සහිත ලෝකයේ දෙවන විශාලතම ආර්ථිකයයි.

එහෙත් සීසීපීයේ රාජ්‍ය ධනේශ්වර ආකෘතිය සෙමින් අවසන් වෙමින් පවතිනවා.

අහිතකර ජන විකාශනයන්, ඵලදායිතාව පහත වැටීම සහ ණය මට්ටම් ඉහළ යාම යන සියල්ලම ඉදිරියෙහි දැඩි අස්ථාවරත්වයක් ඇති කරමින් ආර්ථිකයේ කැපීපෙනන මන්දගාමී වර්ධනයක් පෙන්නුම් කරමින් තිබෙනවා.

දේශපාලනය ආර්ථිකයට ඉහළින් තැබීමෙන්, සීසීපීය පසුගිය වසර 40ක ප්‍රගතියෙන් වැඩි කොටසක් නාස්ති කර තිබෙනවා.

එය දැන් පාලනයට ඇලී සිටීම සහ වෙළෙඳපොළ මත පදනම් වූ ප්‍රතිසංස්කරණ වෙත ආපසු යාම අතර තේරීමකට මුහුණ දී සිටිනවා.

අවාසනාවකට මෙන්, සියලු ලකුණු පෙන්නුම් කරන්නේ ෂී සහ සමාගම රට ආපස්සට ගෙන යන බවයි.