සමාජ සාමය සඳහා විවිධ විශ්වාසයන් වැලඳ ගැනීම පිළිබඳ ගෝලීය අවධාරණය මධ්යයේ පකිස්ථානය තුළ ක්රියාත්මක වන එහි අපසරණය කැපී පෙනෙන බව දේශපාලන විශ්ලේෂකයින් පෙන්වා දෙනවා.
ඊට උදාහරණ වන්නේ පාකිස්ථානයේ මෑත කාලීන සිදුවීම් අතරට අයත් එරට කුඩා ක්රිස්තියානි ජනගහනයට එරෙහිව ක්රියාත්මක වූ මැර කල්ලි ප්රීතියෙන් දේවස්ථානයක් විනාශ කර සටන් පාඨ කියමින් කිතුනු නිවාසවලට ගිනි තැබීමේ සිදු වීම පෙන්වා දිය හැකියි.
මෙම මැර කල්ලිය ක්රිස්තියානි ජනපදයක් සහ පල්ලි කිහිපයක් ඉලක්ක කර, පදිංචිකරුවෙකු ඉස්ලාමයට අපහාස කළ බවට පළමුව චෝදනා කර තිබුණා.
වෛරය සහ ප්රචණ්ඩත්වය තවදුරටත් අවුළුවාලමින්, මෙම චෝදනා විස්තාරණය කිරීම සඳහා මුස්ලිම් පල්ලි ශබ්ද විකාශන යන්ත්ර යොදාගෙන ඇති බව ඇතැම් කලබලකාරී වීඩියෝ දර්ශනවලින් පෙනී යනවා.
බරපතල තත්වයක් මතු කරමින් නගරයේ විවිධ ප්රදේශවල ක්රිස්තියානි පදිංචිකරුවන් ප්රහාරවලට ලක් වූ බව වාර්තා සනාථ කරන බවයි පෙනී යන්නේ.
මෙය”පිරිසිදු මිනිසුන්ගේ දේශය” යැයි කියා ගන්නා රටක වාසය කරන එම සුළුතර ප්රජාව, නිතර නිතර අපහාස චෝදනා හරහා යුක්තිසහගත කරන සහ තීව්ර වන පීඩාවලට මුහුණ දෙමින් සිටිනවා.
ඉන්දියාවේ කාශ්මීරයේ මුස්ලිම්වරුන් මුහුණ දෙන තත්ත්වය වැරදි ලෙස අර්ථකථනය කිරීමට ඉක්මන් වූ පාකිස්ථානය ම දැන් එහි මුස්ලිම් නොවන සුළුතරයට එරෙහිව සිදුකරන හිරිහැර කිරීම් භයානක ලෙස වැඩි වෙමින් පවතින බව විචාරක මතයයි.
අන්තවාදීන් විසින් කරච්චි හි වසර 150ක් පැරණි මාරි මාතා දේවස්ථානයක් කඩා බිඳ දැමූ බව පසුගිය මාසයේ වාර්තා හෙළි කර තිබුණා.
එසේම හින්දු ගැහැණු ළමයින් තිදෙනෙකු පැහැරගෙන ගොස්, බලහත්කාරයෙන් විවාහ කර, ඉන් ටික කලකට පසු ඉස්ලාම් ආගමට හරවා ගන්නා ලද සිදුවීම්ද වාර්තා වී තිබෙනවා.
මෑත කාලීන පල්ලි කඩා දැමීම් රැල්ල, ක්රිස්තියානි නිවාස ගිනි තැබීම සහ දේව අපහාස නීතියේ මුවාවෙන් ප්රජාව අපහසුතාවට පත් කිරීමේ තත්ත්වයන් තව තවත් උග්ර වෙමින් තිබෙන බවයි වාර්තා වන්නේ.
ලෝකයම බලා සිටින මොහොතක මතු කළ යුතු ප්රශ්නය නම් ඔවුන්ගේ ගෞරවය හා විශ්වාසය යන දෙකම අහිමි කරමින් සුළුතර ජනතාවක් මෙතරම් දඬුවම් විරහිතව පීඩාවට පත් කිරීමට පකිස්තානයේ අන්තවාදීන්ට ඉඩ දෙන්නේ ඇයි? යන්නයි.
බොහෝ ලිබරල් හඬවල් ඉන්දියාවේ ප්රජාතන්ත්රවාදී සහ ලෞකික මුහුණුවර විවේචනය කළද , පකිස්ථානයේ සිදුවෙමින් පවතින ආගමික බෙදීම කෙරෙහි අවධානය යොමු කිරීමේ හිඟයක් ඇති බව පෙනෙන්නට තිබෙනවා.
හිටපු එක්සත් ජනපද ජනාධිපති, බැරක් ඔබාමා, ඉන්දියාවේ දෙවන විශාලතම ප්රජාවගේ සුභසාධනය ගැන භීතිය පළ කළත්, පකිස්ථානයේ අභියෝගවලට ඔහුගේ ප්රතිචාරය සැලකිය යුතු ලෙස නිහඬව පැවති බව විචාරකයින් පෙන්වා දෙනවා.
මෙම බරපතල මානව හිමිකම් සහ ආගමික නිදහස උල්ලංඝනය කිරීම්වලට මුහුණ දීමට ජාත්යන්තර ප්රජාව දක්වන අකමැත්ත මෙම මූලික මූලධර්ම කෙරෙහි එහි කැපවීම පිළිබඳ භීතියක් මතු කරන බව විචාරක මතය වී තිබෙනවා.
මේ නිහඬතාව ඉවහල් වන්නේ එවැනි බිහිසුණු සිදුවීම් දිගින් දිගටම පවත්වා ගැනීමට පමණක් බව ඔවුන්ගේ අදහසයි.
